2009/Dec/24

 
 
 
 
 
 
 
 
ไม่นานมานี้ได้โอกาสทำเสื้อไปขายนอก
 
ทำได้ชุดนึง
 
เขาก็ดันเลิกจ้าง...
 
ไหนๆดันมาเลิกจ้างกันเลยเอามาให้ดูกันเพลินๆซะเลย
 
...
 
ปีใหม่ใกล้เข้ามาแล้วสิน้า...า
 
ใจเย็นๆกันด้วยนะครับทุกๆคน
 
 
 
 
ปล.หวังว่าปีหน้าจะมีงานให้ดูให้ชมกันเยอะๆ หวังว่านะ...
 
 
ไตรภัค
( PUCK )
 
 
 
 
 
 
 

2009/Dec/18

 
 

 

 

แผล

 

“ไม่ว่าความเจ็บปวดไหนๆ แผลจะหายได้เอง หากเรารักษาเป็น”

ถุย! ฟังแล้วจัญไรหูดีแท้

นั่นเป็นคำคมของเธอที่ไปจำขี้ปากของปราชญ์ต่ำชั้นคนหนึ่งมาเท่านั้น

ภาพตอนนี้ที่ฉันกำลังมองอย่างเพลินใจคือ

เธอกำลังเอามือนุ่มสวยป่ายปัดดุ้นเหล็กเงาวับที่เรียกว่ามีด

เธอดีดดิ้นอย่างกับเด็กน้อยที่กำลังรบเร้าแม่ให้ซื้อของเล่นให้แหนะ

“พูดสิพูด พูดคำคมตอนต้นใหม่  ทวนให้ฉันฟังอีกครั้งทีสิ”

“อย่ามัวแต่เอามือป่ายปัดอยู่อย่างนั้น”

“พูดทั้งที่กำลังมีเลือดพุ่งสวนออกมาจากปากที่เคยเก่งของเธอแบบนั้นแหละดี”

 
 

เธอมันก็แค่นางพยาบาลปากเก่งที่ทำตัวรู้ดี

คล้ายดั่งอีตัวที่ทำทีท่าเหมือนช่ำชองเรื่องบนเตียง

แต่ดันพลาดท่าตายห่าเพราะเอดส์

“แผลจะหายเอง! แผลจะหายเอง! “พูดสิวะ

จะบอกอะไรให้นะ

.

.

.

 

แผลจะไม่หาย

 

เพราะอะไรน่ะเหรอ

เพราะความเจ็บปวดบางอย่าง จะถูกบันทึกไว้ดั่งรอยไหม้บนหน้าผาก

ยามใดที่มองเข้าไปในเงาสะท้อนใดๆ ยามนั้นความเจ็บปวดจะทักทายเธออีกครั้ง

ฉันรู้ดีว่าเธอจะไม่เชื่อว่าความเจ็บปวดนั้นไม่มีทางหาย

ฉันจึงได้จำลองความเจ็บปวดและบาดแผลนั้นไว้ให้เธอ

มีดแหลมด้ามกำลังพอดีมือที่สอดแทรกตัวอย่างสนิมสนมบนหลังอุ่นๆของเธอนี้

หากนี่เป็นนิยายรัก

ก็คงหมือนรักแรกพบของมีดทำครัวกับเนื้ออ่อนละมุน

โดยที่มีพยานรักเป็นเลือดสีแดงสด

นิยายรักเรื่องนี้ดำเนินเรื่องก่อร่างสร้างความเจ็บปวดอันหอมหวานให้กับเธอ ณ ใจกลางหลัง

จะแปลกกว่านิยายทั่วๆไปหน่อยก็ตรงที่...

มันจะไม่มีตอนจบ!!!

เพราะเธอจะดึงมีดนั่นไม่ได้

***

จงดีดดิ้นบนบทเพลงอันเจ็บปวดนี่ซะ

แม้ในอดีตบาดแผลแสนล้านเธอจะเคยรักษาหาย

ไม่ว่าจะลูกเด็กเล็กแดง ตามี ยายมา ก็หายดี

แต่ครั้งนี้จะไม่เป็นผลเหมือนก่อน

รู้มั้ยเสียงกรีดร้องของเธอทำให้ฉันเบื่อที่จะกลับไปฟังเพลงPOPแสนฮิต

เอาล่ะ...

“จงเจ็บปวดต่อไปอย่างสาสมเถอะ”

ฉันพูดข้างหูเธอเบาๆ...ก่อนถอยห่างออกมา

***

ขณะนี้ฉันกำลังจ้องดูนางพยาบาลที่เคยคิดว่าตนเองรู้เรื่องแผลในโลกดีทุกชนิด

เคยเชื่อมั่นว่าแผลใดๆก็จะหายดีเสมอๆ

ตอนนี้เธอกำลังควานหาต้นตอความเจ็บปวดของตนเองอยู่

ช่างน่าชวนหัว

.

.

.

เนิ่นนานจนความเบื่อหน่ายเริ่มสนิทสนมกับฉัน

เธอก็ยังคงควานหามีดนั้นไม่เจออยู่ดี

และแผลนั้นก็ยังคงไม่หาย

ไม่...มี...วัน...หาย

***

จากฉัน

(ในนามความรักผู้ปักมีดลงที่กลางหลังของนางพยาบาลผู้โอ้อวด)

 

 

 

 

2009/Dec/15

 

 

วันนี้อยู่ดีๆก็ไปรื้อซองใส่งานครั้งอดีตขึ้นมา

จึงไปพบเข้ากับงานเก่าๆครั้งเมื่อสมัยผมอยู่ปี 1 ปี 2 

ช่วงนั้นเป็นยุคสมัยแห่งการล่ารางวัลของผมเลยก็ว่าได้

คอมก็ยังทำไม่เป็น สกีนยังติดด้วยมือ

ดูแล้วก็รู้สึกแปลกตา แปลกใจ แปลกคน...

มานึกๆดูตัวเองในตอนนี้กับตอนนั้น

ช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

หากใครได้เห็นงานผมในช่วงแรกๆคงบอกไม่ได้ว่านี่งานผม...

หากเปรียบความต่างเป็นระยะทาง คงเหมือนจากดาวคะนองถึงกวางเจา

ระยะทางในที่นี้ที่เทียบเคียงไปไม่ได้พูดถึงฝีมือหรืออะไร

กลับเป็นการนำเสนอ และการมองโลกให้สดใส...

มันต่างกันมากเหลือเกิน

เอาล่ะไหนๆก็ไหนๆไปดูกันดีกว่านะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...

 

อา...........................า

เป็นยุคเมื่อผมยังวาดพระเอกหล่ออยู่เลย 555

เรื่องที่ได้เห็นส่วนใหญ่เป็นการ์ตูนสั้นที่โครงเรื่องยาว

เรื่องช่วงบนใช้ในงานประกวดของหนังสือการ์ตูนยุคนั้น(ชื่อหนังสือขึ้นต้นด้วยตัว Q ตอนนี้ปิดตัวไปแล้ว)

ซึ่งผลก็ได้แค่ติด 1 ใน 3 รอบสุดท้าย...สรุปง่ายๆ คือตกรอบ

และเรื่องด้านล่างเป็นงานที่ทำกับเพื่อน ตอนนั้นพอดีเพื่อนกะว่าจะทำหนังสือการ์ตูนรายเดือน

วาดไปได้ 2 ตอน...เพื่อนดันเลิกทำก่อนจะมีหนังสือเสียอีก

สรุปคืองานที่ทำมาทั้งหมดยังไม่เคยได้ตีพิมพ์หรือให้ใครได้อ่านนอกจากคนเพียง 2-3 คน

***

ระยะทางตั้งแต่เมื่อครั้งนั้นที่ผมได้มุ่งมั่นเดินทางสายนักเขียนการ์ตูนมานี้

ปาเข้าไป 7 ปีแล้วสินะ...

การเปลี่ยนแปลง...

ความแตกต่างของภาพ

ความมืดหม่น แสนถ่อยของเรื่อง

 หากดูกันจริงๆแล้ว

ผมก็คิดว่ามันคงมาจากการการได้ลองทำงานเหล่านี้มาก่อน

ได้เรียนรู้ว่าอะไรคือตัวเรากันแน่

อย่างน้อยตัวเอกหน้าหล่อๆในอดีตของผมก็ทำให้ผมรู้ว่า

ผมได้เคยผจญภัย

...

และปัจจุบันก็ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า

 

พระเอกหน้าหล่อนั้นแสนจะน่าเบื่อ...

 

 

 (ปล.ยังมีต้นฉบับลึกลับอยู่อีกจำนวนมาก ทั้งการ์ตูนตาหวานที่ผมเคยเขียนเพื่อจีบสาวครั้งอยู่ ม.ปลาย

และบรรดางานตกกระป๋อง  เอาไว้หาเจอเมื่อไรจะเอามาให้ดูเพลินๆนะครับ)

 

ดูๆไปแล้วรู้สึกว่าแต่ก่อนผมจะวาดเก็บรายละเอียดเยอะมาก...วัยรุ่นใช้เวลาไปกับการวาดอย่างเดียว

ไม่มีเวลาไปทำหล่อ แต่งตัว คั่วสาวเลย...ย 555

 

 

 

 

 


MeMory_PUCK