sketch

2011/Mar/05

 
 
 
 
 
 
 
 

 

หากเธอตัดขนฉันจนหมด

ขนที่หายไปจะพากายเนื้อของฉันไปด้วย

เพราะทุกอย่างในตัวฉันคือฉันทั้งหมด

แม้เธอจะชอบหรือไม่

ความไม่ต้องการแม้น้อยนิดนั้นจะตัดฉันขาดออกจนสิ้น

เหลือไว้เพียงเศษขนที่เธอไม่ต้องการ

เนื้อในของฉันจะปลิวหายไปพร้อมอารมณ์เกลียดชังขุ่นเขืองของเธอ

มันจะไม่กลับมาจนกว่าเธอจะยอมรับทุกอย่าง…

...ทุกอย่างที่ฉันควรมี…

 

(แม้ความพึงพอใจของเรา จะจางหายไปเหมือนสายรุ้งในวันแดดแรง

แต่มันจะกลับมา

ในวันที่ฝนแห่งการยอมรับตกลงมาจากดวงตาของเรา)

 

 

 
 
 

2011/Jan/18

 

 

1.

แผลสดใหม่เจ็บปวดเสมอ

ยามแผลแห้งมันจะกลายเป็นสะเกร็ดคัน

นานวันมันจะกลายเป็นเพียงรอยจางๆ มองแทบไม่เห็น

รอวันให้คิดถึงแล้วรู้สึกเจ็บแผ่วๆ ในใจ

 

 

2.

เพื่อนแท้ที่ตายจากไปแล้ว

มีค่ามากกว่า

เพื่อนรักที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

 

3.

ไร้ค่าสิ้นดีหากเราจะมีเงินไปเพื่อการดูถูกคนอื่น

 

4.

วันหนึ่งหากฉันเปลี่ยนแปลงไปจากนี้

เธอจงเดินมาตบหน้าฉัน

เอาให้แรงจนฉันโกธรแค้นเธอ

แลัวฉันจะถามเธอกลับไปว่า

ผิดด้วยเหรอที่จะหมุนไปตามกระแสของโลกวัตถุนิยม

 

5.

ฉันรักในเธอเพราะเธอไม่มีอะไรเจือปนในความเป็นปกติ

 

6.

ลมเย็นยามค่ำไม่ทำให้คนปิดแอร์

แดดอ่อนๆ ยามบ่ายแก่ๆ ไม่ทำให้ใครปิดไฟ

ฝนที่โปรยเย็น  ยังคงทำให้ผู้คนในเมืองกลัว

พวกเขาโอบกอดอิฐและปูนแทนต้นไม้ใหญ่

พูดคุยกับเทคโนโลยี แทนการฟังเสียงร้องของสรรพสัตว์

รับรู้และเข้าใจในวิทยาศาสตร์มากกว่าจิตวิญญาณ

แล้ววันหนึ่งเราจะหลับไปพร้อมกัน

แล้วตื่นขึ้นมาในโลกที่เราจำอะไรไม่ได้เลย

นอกเสียจากความทะยานอยากและความใคร่

 

 

 

2011/Jan/05

 

 

 

 

 

 

 

***

 

 

 

 

1.

ทุกวันนี้หากยืนส่องกระจกเงาที่ใจกลางกรุง

ทุกคนจะไม่พบตนเอง

มีเพียงภาพเสมือนของคนอื่นเท่านั้นที่ส่องสนองกลับมา

 

2.

มนุษย์โลกเยอะเสียจนบดบังความงามเสียมิด

 

3.

ต่างจังหวัดมีไว้ให้คิดถึง

กรุงเทพมีไว้สำหรับการกอบโกย

ทุกคนเก็บเงินไว้มากมาย

เพื่อหนีไปยังเมืองที่ปกติสุข

พวกเรามีนโยบาลของประเทศที่พูดถึงเพียงความเจริญทางวัตถุ

พวกเรากำลังเดินทางไปสู่วันที่เราจะไม่มีต่างจังหวัดให้คิดถึง

 

4.

ฉันเอาผีเสื้อขังไว้ในใจเธอ

มันบินวนหาดอกไม้ในนั้นไม่เจอ

เมื่อมันหลุดออกมาได้

โลกข้างนอกนั้นทุ่งดอกไม้ต่างก็ถูกเผาเสียจนวอดแล้ว


 

 

***

 


 

 

 

 

 

 


 

 


MeMory_PUCK