หากเธอตัดขนฉันจนหมด

ขนที่หายไปจะพากายเนื้อของฉันไปด้วย

เพราะทุกอย่างในตัวฉันคือฉันทั้งหมด

แม้เธอจะชอบหรือไม่

ความไม่ต้องการแม้น้อยนิดนั้นจะตัดฉันขาดออกจนสิ้น

เหลือไว้เพียงเศษขนที่เธอไม่ต้องการ

เนื้อในของฉันจะปลิวหายไปพร้อมอารมณ์เกลียดชังขุ่นเขืองของเธอ

มันจะไม่กลับมาจนกว่าเธอจะยอมรับทุกอย่าง…

...ทุกอย่างที่ฉันควรมี…

(แม้ความพึงพอใจของเรา จะจางหายไปเหมือนสายรุ้งในวันแดดแรง

แต่มันจะกลับมา

ในวันที่ฝนแห่งการยอมรับตกลงมาจากดวงตาของเรา)