PUCK-WORLD

 
 
 

นกที่บินไม่ได้ (อีกแล้ว)

 

ต้นหญ้าปกคลุมไปทั่วคล้ายดั่งผืนพรมที่ถูกทอถักด้วยยักษ์ใจดีที่รักสนุก

มันเขียวยาวและไกลสุดลูกหูลูกตา

บรรดานกนานาต่างบินโฉบเฉี่ยวอย่างสนุกสนาน

มีเพียงฉันที่ไร้ซึ่งอิสระกลางนภากว้าง

ฉันเดินเรี่ยๆ ยอดหญ้าที่ปูยาวผืนนี้ มาเป็นเวลานานแสนนาน

กินและหลับบนหญ้านุ่มๆ

สุขใจในพรมเขียวผืนยักษ์ที่งอกออกมาไม่หยุด

แต่ก็กลับขุ่นใจทุกครั้งยามกางปีก

 

" ฉันบินไม่ได้ "

 

เป็นนกที่ท้องฟ้าไม่ต้อนรับ

เป็นนกที่สายลมไม่สนใจ

เป็นนกที่ก้อนเมฆไม่อยากโอบกอด

แต่ในความขุ่นใจนั่น ฉันก็อดสงสัยปนปิติไม่ได้

เกสรหวานของดอกไม้งามก็อยู่บนผืนหญ้านี้

หนอนตัวอ้วนพีก็ซ่อนกายอยู่ใต้พรมเขียว

แม้แต่ใบไม้ที่ไว้ใช้ทำรังนอนก็ล้วนอยู่ข้างล่าง

 

“ ใช่อยู่บนนภากว้างที่ไหนกัน ”

 

ดวงตาของฉันทอดยาวไปในพรมเขียวกว้างสุดลูกหูลูกตาอีกครั้ง

ไกลออกไปฉันยังคงตั้งคำถาม

บนนภาหรือพื้นพรมเขียว

อิสระในสุขอยู่ตรงไหน

 

(เพราะฉันไม่เคยบิน)

(และเพราะข้างล่างก็สุขสบายดี)

 

 

 

 
 
 

 

เผาไหม้

 

ฉันถูกเชื้อเชิญให้ร่ายรำ อย่างสนุกสนานในกองไฟสีแดงเพลิง

มนุษย์ไฟทั้งสี่ทิศบรรเลงเพลงแห่งเถ้าถ่านอย่างมีจังหวะจะโคน

เต้น เต้น เต้น

ฉันเต้นจนตีนขาด

เต้น เต้น เต้น

ฉันเต้นจนแขนหลุด

เต้น เต้น เต้น แล้วก็เต้น

ร่างกายฉันขดรวมกันคล้ายหนอนยักษ์สีดำ

แต่ก็ยังมิวาย เต้น เต้น เต้น

บทเพลงใกล้จบรึยัง ฉันถามมนุษย์ไฟทั้งสี่

ใกล้แล้วล่ะ เขาตอบเป็นเสียงเดียวกันคล้ายนัดแนะกันมา

ฉันเต้นสวยมั้ย ฉันถามด้วยเสียงที่คาดหวังคำชม

สวย เขาตอบตะกุกตะกักต่างจากคำเมื่อสองบรรทัดที่แล้ว

บทเพลงแห่งเถ้าถ่านเริ่มเนิบช้าลงทุกทีๆ

เพลงคงใกล้จะจบแล้ว

แต่ฉันยังคงอยากเต้นต่อ

(ร่างกายฉันมอดไหม้ดำปิ๊ดปี๋ เต้นไปมายึกยือ ฮำเพลงที่เพิ่งจบลงไป)

 

(คนเดียว)

.

.

.

ฉันเต้นสวยมั้ย...

 

 

 

 

 
 
 

*

ทุบเพื่อสร้าง

ล้างบางเพื่อทำลาย

วอดวายด้วยระบบทุนนิยม

***

นั้นแหละครับคือหัวใจของพรรคเรา

การที่ต้องเป็นซอมบี้ด้วยและต้องเป็นนักการเมืองด้วยนี้มันยากจริงๆนะครับพี่น้อง

ช่วงระหว่างลงไปตรวจพื้นที่หาเสียงเมื่อตอนเย็นๆก็ดันมีไอ้พี่ดิบห่าที่ไหนไม่รู้  โผล่ออกมาจากซอยกัดผมเสียได้

ในเมืองนามว่ากรุงเทพที่มีการจราจรติดขัดไร้ชั้นวรรณะแต่มีผู้ดีกับขอทานแบบนี้แล้ว  ยังจะมีซอมบี้ได้ ใครจะไปเชื่อ

ผมกุมบาดแผลที่เจ้าผีห่าซอมบี้นั้นกัดที่ลำคอ น่าแปลกที่ความเจ็บปวดนั้นยังมาไม่ถึง

ที่ความเจ็บปวดมาไม่ถึงนั้นผมสงสัยว่าอาจเป็นเพราะผมเป็นนักการเมืองหรือเปล่า จึงทำให้เกิดอาการทองไม่รู้ร้อนแบบนี้

เนื่องจากแผลที่ถูกกัดไม่เจ็บอะไรเลย จึงทำให้ผมเดินตรวจดูโครงการเจ็ดแสนล้านได้สบายๆ

“ไอ้เหี้ย(ม)!!!แดกได้แดกดี  แดกนี่หน่อยเป็นไง”

กลุ่มคน ชนนั้นล่างโผล่เข้ามาด้วยความโกรธแค้นดั่งพายุ

เอาเหล็กเส้นในการก่อสร้างโครงการเจ็ดแสนล้านนี้  แทงเข้าที่ปากของผม เหมือนจะจำลองแบบแผนของเทศการกินเจ

ก่อนที่พวกเขาจะวิ่งหนีหายไป  ผมได้ตะโกนถามพวกเขาไปว่า

“กูไปเผาบ้านมึงหรือไง”

ไอ้พวกคนชั้นล่างไม่ได้ตอบอะไร  มันกลับยืนจ้องผมด้วยความโกรธแค้น แล้วชายหัวโจกของกลุ่มก็ล้วงเข้าไปที่เป้ากางเกง

“ปัง!!!

“ไอ้สัตว์เอ๊ย กูว่าจะไม่ยิงมึงให้เสียดายลูกตะกั่วแล้วนะ ดันมาถามยั่วกูอีก”

“ที่มึงทำไปอะแม่งยิ่งกว่าเผาบ้านกูอีก”

“มึงเผาทั้งประเทศแล้วมั้ง”

ผมนอนจมกองเลือดอยู่สักพัก

ผู้คนของผมวนเวียนมาดูผมที่คล้ายจะกลายเป็นศพไปแล้ว

มีทั้งเด็กประถมที่มาเยี่ยวใส่ ด้วยความแค้นที่ผมเอางบบำรุงโรงเรียนของเขาไปซื้อเรือสำราญ

มีทั้งวัยรุ่นนักบิด ที่รุมประเคนส้นตีนใส่ปากผม

คาดว่าคงโกรธเรื่องที่ผมโกงงบทำถนนไปเยอะทำให้ถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ ยากต่อการซิ่งรถ

มีวัยรุ่นหนุ่มสาวที่พึ่งจบการศึกษาใหม่จุดไฟเผาผม ข้อหาที่ทำให้ระบบการยังชีพทั้งหมดมีแต่ระบบลูกจ้าง

มีกลุ่มคนวัยกลางคน รุมเอาก้อนอิฐทุบลงตรงกล่องดวงใจผม เพื่อหวังทำลายเผ่าพันธุ์ชั่วๆผมซะ

อีกทั้งคนแก่เยอะแยะที่รุมถมถุยน้ำลาย

...รู้อะไรมั้ย...

ผมไม่รู้สึกอะไรซักกะติ๊ด นั่นก็เพราะผมเป็นซอมบี้ไปแล้ว...หรือผมเป็นนักการเมืองเต็มขั้นไปแล้วก็ไม่ทราบได้

แต่แม่ง...ดีว่ะ

***

ผมพาร่างที่คล้ายดั่งผ่านมรสุมเลือด มายังที่บ้านราคานับ100 ล้านสำเร็จ

เปิดไวน์ราคาล้านต้นๆ ฉลองให้กับร่างกายใหม่ที่ไร้ความเจ็บปวด

“เอ้าหมดแก้ว!!!

---------------------------------------------

 

ปล.เนื้อเรื่องข้างต้นมิได้จะไปด่าว่าผู้ใดอย่างเจาะจง แต่หากไปตรงกับสันดานใครก็ถือว่าผมด่าแล้วกัน

เนื่องด้วยหัวข้อTAG zombie มาจาก WAS_IN

ก่อนผมจะถูกกัดจากคุณ WAS_IN นั้น

โชคดีที่มีนักการเมืองโผล่มารับคมเขี้ยวพอดี

นักการเมืองคนนี้แลยกลายเป็นซอมบี้แทนผม 555

 

แต่ละคนก็โดนกัดกันหมดแล้ว

ไม่รู้จะไปกัดใครแล้ว...

พักวงจรไว้ที่ผมแล้วกัน

ใครมีญาติเป็นนักการเมือง อย่าให้มาอ่านนะ

ผมกลัวภัยมืด 555

 

 

 

 

MeMory_PUCK