งานภาพความหลังอันแสนอ่อนหวานหมายเลย3

ตอนเด็กๆผมเคยมีกบเหลาดินสออันใหญ่มากอยู่อันนึง...
ผมชอบกบเหลาดินสอมาก มันดูแข็งแกร่งและอบอุ่นไปในตัว
เหตุผลที่ผมชอบกบเหลาดินสอ

คงเป็นเพราะว่าผมมักใช้ดินสอไม้มากกว่าดินสอกด
ปัจจุบันเจ้ากบเหล่าดินสออันโปรดของผมได้หายไปแล้วครับ
พยายามหาแล้วแต่ก็ไม่ยักกะเจอ
อาจเป็นเพราะช่วงชีวิต ม.ปลายผมหันไปใช้คัดเตอร์แทนก็เป็นได้
นั่นอาจเป็นเหตุที่เจ้ากบเหลาดินสอหนีหายไป
คัดเตอร์มักทำร้ายผมเสมอ เผลอไม่ได้ มันเป็นพุ่งเข้านิ้ว
ผมคิดถึงเจ้ากบเหลาดินสอขึ้นมาทุกครั้งที่โดนคัดเตอร์ทำร้าย
คิดถึงการหมุนเหลาอย่างสนุก ขี้ดินสอที่ม้วนตัวเป็นขดสวย
และการกะเวลาในการหมุนเหลา...ช่างสนุกจริงๆแม้ผมมักจะกะผิดอยู่เสมอ เหลาหักอยู่บ่อยๆ
หวังว่ามันคงกำลังเดินทางทำหน้าที่ของมันอยู่ที่ใดที่หนึ่งนะเจ้ากบเหลาดินสอ

ความรู้สึกประหม่าเมื่อต้องพูดกลางฝูงชน

ความรู้สึกประหม่าเมื่อต้องอธิบายเรื่องที่คนอื่นไม่เข้าใจ(และไม่อยากจะเข้าใจ)

ความมั่นใจของลาที่มีมากมาย

มักถูกทำลายด้วยสายตาของคน(ที่คิดว่า)ฉลาดที่มอง

สายตาที่คอยลดความมั่นใจ ที่มีเป็นประจำ

สายตาที่เพิ่มความมั่นใจ ที่ไม่คอยจะมี