เมื่อผมมองย้อนกลับไปกับสิ่งที่เคยคิดว่าจะทำให้ได้
เยอะแยะเหลือเกินที่ผมผิดสัญญากับตนเอง
กับคนอื่น
บางสิ่งอยากทำแต่ก็ด้วยเหตุ นู้น นี่ นั่น ก็ทำให้ผมไม่ได้ทำอีกจนได้
มองกลับไปมีเรื่องที่ผมก่อไว้แล้วก็ทิ้งมันไว้เยอะพอดู
ไม่ว่าจะ...
แมวสามตา
ในคืนที่เธอหลับ
มัว
นิยายภาพที่ร่วมกันแต่งกับเพื่อน
LM ที่ใกล้จะจบแต่ก็ไม่จบเสียที
หนังสือรวมภาพบันทึกนิทานชีวิตที่เคยคิดว่าจะทำออกมาขายเองปีละ 1 เล่ม
***
ไม่มีอันไหนได้เป็นจริงเลยซักอัน
ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่เอาไหน อ่อนแอต่อแรงกดดันตนเอง
และเมื่อดูจริงๆก็น้อยเหลือเกินที่จะมีสิ่งที่สำเร็จจริงๆ
ทุกวันนี้ผมได้แต่เขียนการ์ตูน(เป็นหลัก)
รับใช้นายทุนบางพวก
ตัดทอนเวลา เหลือให้ผมฝันถึงสิ่งที่ผมอยากทำน้อยลงทุกวันๆ
หากจะมีใครมาจับผมไปขัง ผมจะบอกกับเขาว่า
"ไม่ต้องขังเราก็ได้ ตอนนี้เราก็ถูกขังอยู่แล้ว"
"เราถูกขังในระบบเงินเดือน และตัวเลขไปแล้ว"
ตอนนี้เหลือพื้นที่ให้ผมได้นำเสนองานน้อยลงไปพอดูแล้ว
บทสรุปหลายๆอย่างที่ผมได้ลองพิสูจน์ผลก็ออกมาแล้ว
ไม่น่าพอใจเลยใช้มั้ย !!!
ผมถามตนเอง
"...ใช่... "
ไม่เป็นไร...ไอ้ที่แล้วก็แล้วไป
ช่างแม่งมัน
ที่มาพูดเยอะแยะก็เพียงจะบอกว่า
ผมเองก็ไม่รู้ว่าวันไหนที่ผมจะหายไปจากหน้าหนังสือที่คุณเคยอ่านๆกัน
แต่ก็ต้องมีซักวันแน่ๆที่ขนมรสแปลกที่คุณเคยชอบอยู่คนเดียวจะหายไป
เหมือนของอร่อยสุดโปรดของผมที่มักจะค่อยๆจากหายไป
ผมก็จะตามมันไปซักวัน...ไม่ช้าก็เร็ว
แม้ยอดขายจะไม่มีผลกับผม...แต่มีผลกับนายทุน
555
ช่างแม่งมัน...
แต่ผมจะไม่หายไปตลอด
ผมหวังว่าหากวันใดขนมรสแปลกอย่างผมได้หายไป
ผมจะกลับมา
...ผมสัญญา...
ปล.เพื่่อไม่ให้เป็นการอ่านบทบ่นจนน่าเบื่อเกินไป ผมเลยงัดเอางานที่ถูกพับเก็บไว้ก่อนมาให้ดู...
เป็นอีกค่ายที่ผมเคยทำแต่ตอนนี้ไม่ได้ทำแล้ว...ก็รอเวลาไปก่อนแล้วกัน
ปีใหม่ค่อยว่ากันอีกที
ขอบคุณที่กินขนมรสแปลกอย่างผม
ขอบคุณครับ
ไตรภัค
.
.
.
(ปล.ไม่ได้จะมาลาจาก เพียงแต่จะมาบอกว่า...จะไม่หยุด)
)
