ค้างคาวไฟ
มันเป็นแอปเปิ้ลผลใหญ่และแดงสด
ผิวแดงของมันเปล่งปลั่งกว่าแอปเปิ้ลผลใดๆ ที่เจ้าค้างคาวเคยเห็นมา
เจ้าค้างคาวจินตนาการถึงรสสัมผัสที่มันจะได้รับจากผลแอปเปิ้ลแสนสวยนี้
“เนื้อที่แน่น หวานฉ่ำ ละมุนลิ้นยามได้เคี้ยว นั่นคงเป็นสวรรค์เดียวที่ข้าจะรับรู้ได้”
อณูความสุข จินตนาการที่พาเจ้าค้างคาวหลงเพลินอยู่ในวงกตสวยงาม
เจ้าค้างคาวเพ่งมองจ้องผลแอปเปิ้ลอย่างกับขอทานจ้องมองหญิงสูงศักดิ์
ที่เปรียบเทียบเช่นนั้นก็เพราะว่า เจ้าค้างคาวรู้ดีว่ามิอาจได้ลิ้มลองรสหวานของผลแอปเปิ้ลเป็นแน่
มันจ้องมองปีกของตนที่เป็นรูโหว่
ปีกพิการนี้คงทำให้มันได้ลิ้มลองแต่เพียงเศษเดนแมลงบนพื้น
ด้วยความอาภัพกลัดหนองตรอมตรมในใจ เจ้าค้างคาวจึงตะโกนขึ้น
“หากค้างคาวพิการเช่นข้าจะมีวิธีไหนสักวิธีที่จะทำพาให้ข้าได้ลิ้มรสหวานฉ่ำนั้นล่ะก็”
“ข้าจะยอมมอดไหม้ทันทีทันใด เมื่อข้าได้สมดังใจ”
สิ้นเสียงรำพึงไม่นานนักคำขอก็ดูจะมีผู้รับข้อเสนอไป
พระอาทิตย์ผู้เฝ้ามองทุกๆ สรรพชีวิตได้ฟังคำร้องขออย่างน่าเวทนาก็อดที่จะสงสารมิได้
ด้วยอิทธิฤทธิ์ที่มีของตนจึงดลบันดาลปีกใหม่ให้เจ้าค้างคาวได้โผบิน
เจ้าค้างคาวจ้องมองปีกใหม่ของตนที่เต็มไปด้วยไฟ
“ไฟที่ติดและอุดรูโหว่ ของความพิการนั้น”
บัดนี้ดวงอาทิตย์ได้ส่งปีกที่ลุกเป็นไฟให้กับเจ้าค้างคาวพิการเพื่อเป้าหมายอันหอมหวาน
เจ้าค้างคาวไม่รอช้าโผบินดั่งม้าโดนหวดแซ่ แม้ไฟจะลุกกัดกินเนื้อเพียงใด
แต่ความเจ็บปวดนั้นมันก็ยอมรับได้ เพื่อเป้าหมายเดียวที่กำลังจะบรรลุ
เพียงไม่กี่อึดใจ ปีกไฟก็นำพาเจ้าค้างคาวมาโฉบเกาะบนยอดลำต้นเจ้าสาวที่มันเฝ้าฝัน
เจ้าค้างคาวสูดกลิ่นและค่อยๆลูบไล้เจ้าสาวแอปเปิ้ลของมันด้วยปลายลิ้น
อย่างเนิบช้า คล้ายเพลงรักที่บรรเลงอย่างไม่รีบร้อน
ก่อนจะกัดกินผลเจ้าสาวนั้นเสีย
คำแรกเมื่อฝังเขี้ยวลงไป...ช่างหอมหวานดั่งน้ำผึ้งทิพย์
คำที่สองเมื่อได้ลิ้มรส...คล้ายดั่งรักแรกที่ผลิบาน
คำที่สามที่สี่เหมือนได้บินท่องไปเที่ยวเล่นบนแดนสวรรค์
แต่แล้ว!!!
เมื่อเจ้าคางคาวกลืนกินเจ้าสาวแสนสวยจนหมดสิ้นได้เพียงไม่นาน
ปีกไฟที่ได้รับมาก็ลุกลามไปยังหัว ไปยังหาง จนทั่วทั้งตัว
เป็นดั่งคำสัญญาที่มันเคยได้ให้ไว้
“ว่าเมื่อใดที่ได้สมอย่างใจ จะยอมมอดไหม้ไปเสีย”
และแล้วความสุขที่ได้ซึมซับเพียงไม่นานก็ได้มอดไหม้เสียแล้ว
คำร้องขอไร้ศักดิ์ศรีของมันนั้น ทำให้ความสุขอยูได้ไม่นาน
ก่อนเจ้าคางคาวจะมอดไหม้จนหมด มันได้ตะโกนขึ้นว่า
“ข้าโกหกๆ!!! ที่ข้าบอกว่าจะมอดไหม้ยามได้ดั่งใจน่ะ”
“ข้าโกหกทั้งเพ”
***
ท้ายสุดแล้วเจ้าคางคาวพิการก็ได้กลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับความสุขชั่วครู่
ดวงอาทิตย์ที่เฝ้ามองมัน แม้จะเวทนาเพียงใด
แต่สัญญาก็ต้องเป็นไปตามนั้น
หากแต่เจ้าคางคาวพิการจะรู้อย่างที่ดวงอาทิตย์รู้
ว่า...
“ความสุขไม่มีคำว่าพอ”
มันคงจะไม่ร้องขอแบบนั้นเป็นแน่...
