ลูกโป่งของเธอ
แถวนี้หาซื้อลูกโป่งอย่างที่เป็นลูกโป่งจริงๆยากเหลือเกิน
ลูกโป่งใสๆ ที่ไร้ลวดลายและผูกด้วยป่านด้ายสีขาวเส้นยาวๆ
เมื่อครั้งที่เราเริ่มคบกัน หากจะนับ ฉันว่ามันก็นานอยู่
หรือไม่มันอาจจะสั้นไปสำหรับความสุข
การที่ฉันด่วนจากไปโดยไม่ลาทำให้เธอลืมฉันง่ายขึ้น
“เหมือนลูกโป่งที่ลอยหายไปยามที่เราจะต้องเข้าบ้าน”
เธอพูดแบบนั้น
แม้เธอจะหลงรักลูกโป่งมากเพียงใดแต่การจะนำมันเข้าไปในบ้านนั้นก็เป็นเรื่องที่เธอไม่ชอบใจ
มันจะชนฝา
กระทบพัดลม
เสียดสีไปกับเสี้ยนไม้
ปัง!!!
สุดท้ายแล้วมันก็จะแตก เป็นการจากลาที่เปิดเผยและเสียงดัง อย่างที่เธอเกลียด
17...18...หรือ 19 เดือนกันนะ ที่ฉันจากเธอไป
ฉันจำมันไม่ได้แล้ว และคิดว่าเธอคงจะไม่ได้นับเช่นกัน
การทบทวนกับเรื่องราวของเรา ดูจะคล้ายมวลอากาศธาตุ มันจับต้องอะไรไม่ได้เลย
ได้แต่ลอยไปลอยมาและวนเวียนมาสู่ฉันและเธอยามไม่รู้ตัว
คล้ายๆวันนี้ ที่ฉันหวนกลับมาพบเจอเธออีกครั้ง
ฉันหาเหตุผลที่ดูเหมาะสมที่สุด เพื่อการพบเจอเธอในครั้งนี้อยู่นาน จนคิดได้ว่า...
“วันนี้ไง เป็นวันที่ฉันซื้อลูกโป่งให้เธอครั้งแรกไง จำได้มั้ย”
แววตาของเธอประหนึ่งจอบเสียมที่กำลังเริ่มขุดหาความทรงจำที่เธอกลบฝังเอาไว้
...
เป็นเวลาครู่ใหญ่ที่เราต่างถูกเวลาอันเงียบงันกักไว้
และแล้ว เธอก็ฉุดดึงฉันขึ้นมาจากหลุมแห่งความรักที่เธอฝังเอาไว้
“อะ”ฉันยื่นลูกโป่งฝูงใหญ่ให้กับเธอ มันเต้นระรี้ระริกคล้ายมีชีวิตยามต้องลม
แล้วท้องฟ้าก็ได้ละเลงตนเองเป็นสีชมพูแสบตา
เราต่างยิ้มให้กันอีกครั้ง พูดคุยเรื่องเก่าๆกันอีกครั้ง
...มีความสุขกันอีกครั้ง...
ก่อนกาลเวลาจะยาวนานเกินพอดี ฉันจึงพูดออกไปว่า
“ได้เวลากอดลาฉันแล้วล่ะ”
วันนี้เธอว่าง่ายกว่าทุกๆครั้ง
“ระวังซี่โครงจะทิ่มตานะกอดแรงซะแบบนี้” ฉันพูดปนเสียงหัวเราะเบาๆ
เราสวมกอดกันยาวนานกว่าการกอดลาของใครๆในโลกที่เคยบันทึกไว้
ในใจฉันรู้ดีว่า ความคิดถึงของเรานั้นจะเป็นคล้ายดั่งลูกโป่งที่เธอบอก
แม้จะรัก แต่ก็ไม่อาจนำพาเข้าไปภายในบ้าน
มันขัดใจเกินไปที่จะเห็นวันแตกดับ
***
แล้วฉันจะลอยไป
ลูกโป่งของเธอจะจ้องมองเธออยู่บนนั้น
ฉันนึกขณะที่อยู่ในอ้อมกอดลาที่ยาวนาน
แสนนาน...
