นิทานพระจันทร์
“เธอจะไม่เข้าใจในผิด และเธอจะไม่เข้าใจในถูก”
หากเธอยังคงเอาแต่ใจ
พระจันทร์พูดขึ้นเบาๆ กับเจ้ากระต่าย ในคืนที่ดวงดาวต่างๆ ถูกนกคาบกินเสียจนหมดสิ้น
“ผิดถูกไม่มีจริงหรอก” เจ้ากระต่ายพูดทั้งที่กำลังดูดกลืนแม่น้ำสายสุดท้ายที่กำลังจะหมด
“เจ้าโต้แย้งข้าเหมือนดั่งพวกหมาป่าไร้หางเลย” พระจันทร์เอ่ย
“หมาป่าไร้หางเป็นเช่นใดกัน” เจ้ากระต่ายป่าสงสัย
หมาป่าไร้หาง ชอบคิดว่าหางไม่ใช่สิ่งจำเป็นอะไร
ดูออกจะเกะกะเก้งก้างเสียด้วยซ้ำ วันหนึ่งเจ้าหมาป่าไร้หางซึ่งตอนนั้นมันยังมีหางอยู่
มันก็คิดขึ้นมาเองว่า หากไร้หางแล้วมันอาจไม่ใช่หมาธรรมดา
หางที่เกะกะนี้อาจเป็นดั่งโซ่ตรวน ที่มัดผูกมันไว้กับกฎแรงโน้มถ่วง
หากไร้หางมันอาจเหาะเหินเดินอากาศได้
หากไร้หางมันอาจมีแรงมากกว่าราชสีห์
หากไร้หางมันอาจเผาผลาญนายพรานได้ด้วยไฟจากนัยน์ตา
อย่างที่มันจะทำ อย่างที่มันจะคิด อย่างที่มันต้องการ
มันจึงเดินทางไปขอให้เจ้าหมีควายใหญ่ยักษ์ช่วยกินหางมัน
เจ้าหมีควายเป็นสัตว์หิวโหย ป่าเถื่อน ที่รับทำตามคำร้องขอโง่ๆ เสมอๆ
ข้อนี้ไม่ว่าสัตว์ใดในป่าก็รู้ดี
แล้วเจ้าหมีกินหางหมาป่าสมดั่งใจ
เมื่อไร้หางเจ้าหมาป่าก็วิ่งโลดออกมายังที่เปลี่ยว
มันลองโผบิน มันลองพละกำลัง มันพยายามยิงเพลิงไฟจากนัยน์ตา
แต่ไม่มีอะไรต่างไปจากเดิม มิหนำซ้ำมันกลับรู้สึกแย่กว่าที่เคยเป็น
ตอนนี้มันกลายเป็นหมาป่าโง่ๆ ที่หางด้วน
“ก็แค่นั้น”
ด้วยที่มันเป็นเพียงหมาป่าโง่ๆ ที่ไร้หางมันจึงกลับไปหาเจ้าหมีควายป่าเถื่อนอีกครั้ง
มันหวังจะให้เจ้าหมีควายคืนหางมัน เพียงหวังจะได้กลับไปเป็นดั่งหมาป่าปกติ
เจ้าหมีควายยินดีคืนให้ เพียงแต่ว่า
เจ้าหมาป่าต้องให้ความร่วมมือ เพราะว่าตอนนี้หางของเจ้าหมาป่าอยู่ในท้อง
ที่ลึกแสนลึก หากว่าอยากจะได้คืนก็ต้องมุดเข้าไปเอาเอง
เนื่องจากมันเป็นหมาป่าไร้หางที่แสนโง่ คงไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันจะมุดเข้าไปหรือไม่
…
พระจันทร์เล่าเรื่องหมาป่าไร้หางจบก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
เจ้ากระต่ายที่กำลังดูดกลืนแม่น้ำสายสุดท้ายก็พูดขึ้นว่า
“นั่นมันหมาป่านี่นะ กระต่ายป่าอย่างข้าฉลาดกว่า”
“และข้าก็ไม่เห็นว่านิทานของท่านจะเกี่ยวกับเรื่องความเข้าใจผิด เข้าใจถูกตรงไหนเลย”
“เจ้าจะหยุดกินแม่น้ำนั้นได้หรือยัง นั่นเป็นแม่น้ำสายสุดท้ายแล้วนะ”พระจันทร์เอ่ย
“ข้าคงหยุดกินตอนนี้ไม่ได้หรอก ข้าต้องกินแม่น้ำสายนี้ให้หมด”
เพราะหากข้ากินหมดข้าจะบินได้
ข้าจะมีแรงมากกว่าราชสีห์
ข้าจะเผาผลาญนายพรานได้ด้วยไฟจากนัยน์ตา
เจ้ากระต่ายป่าพูดด้วยทีท่าขึงขัง
“ไร้เหตุผลสิ้นดี”
พระจันทร์อุทานขึ้นแล้วทิ้งโลกไว้ให้ไร้เหตุผลเช่นเดิม
...
***
นกกินดาวหมดฟ้า
หมาป่าก็ไร้หาง
กระต่ายป่ากลืนลำธาร
หวังได้สมใจตน
โลกนี้ไร้เหตุผลหรือ
หรือที่จริงเราแกล้งลืมเหตุผลนั้น
เราหวังให้สมใจดั่งที่หมายกัน
แล้วแกล้งพูดมันให้ดูดี ว่า...
“ไม่มีเหตุผล”
(ที่จริงทุกอย่างมีเหตุผล เลิกเอาแต่ใจกันเสียที)
***
edit @ 14 Jul 2009 22:49:22 by puck
ไม่ว่าจะเป็นใครก็ล้วนไร้เหตุผล
