สว่าง
ในวันที่ดวงอาทิตย์ดับ และเดือนล่วงหาย
แสงสว่างเดียวที่ยืนเด่นกลางหมู่ความมืดนั่นก็คือ
เจ้าเทียนไข เรียวยาว สว่างจ้า แต่เดียวดาย
ก่อนหน้านี้มันไม่ได้รับรู้อะไรเกี่ยวกับความคงอยู่เลยแม้แต่น้อย
แต่เมื่อมันถูกจุดจากเปลวไฟปริศนาเข้าให้แล้วนั้น
ดินแดนและเมืองก็พลันปรากฏสว่างด้วยแสงของตัวมัน
“โลกของเจ้าเทียนไขที่เคยมืดมิดบัดนี้พลันสว่าง”
แต่ก็สว่างชัดแค่เพียงรัศมีใกล้ๆ แค่แรงเทียนกระจายถึงก็เท่านั้น
มันตั้งข้อสงสัยถึงโลกในยามที่ยังคงมีแสงอื่นๆที่ทรงพลังกว่าแสงเทียนไขอย่างมัน
โลกที่สว่างพร้อมคงเต็มไปด้วยสิ่งแสนสวยงาม
แล้วเจ้าเทียนไขก็เริ่มที่จะฝัน
มันฝันถึงโลกที่สว่างจ้าทั่วทั้งใบ โลกนั้นคงสวยงามน่าดูชม
แต่การที่จะทำให้โลกสว่างเช่นนั้นได้ คงต้องใช้เทียนไขอย่างมันจำนวนมากมายเป็นแน่
10 เล่ม...100 เล่ม... 1000 เล่ม ...หรือจะ10000 เล่ม หรือมากกว่านั้น
เจ้าเทียนไขได้แต่นั่งนับและคาดคะเนถึงจำนวนเทียนไข
“คงต้องหาเพื่อนๆเทียนไขเป็นจำนวนมากๆกว่าจะทำให้โลกนี้สว่างจ้าได้”มันลำพึงลำพันในใจวนไปเวียนมา
ช่างเป็นเรื่องที่ยากและคงยาวนานเหลือเกินที่จะตามหาเพื่อนเทียนไขเยอะแยะขนาดนั้นได้
แล้วถ้าหากเจอเข้าจริงๆ หากเทียนไขเล่มนั้นเกิดไม่เห็นด้วยกับเรื่องทำให้โลกสว่างจ้าล่ะ
ความหวังช่างห่างไกลเสียเหลือเกิน...
เจ้าเทียนไขคิดหาวิธีที่จะได้เห็นโลกที่สว่างจ้า วิธีแล้ววิธีเล่า
ยิ่งคิดนานเข้าๆ ไขเทียนของตัวมันก็ยิ่งสั้นหดลงไปทุกทีๆ
ค่อนลำ...ครึ่งลำ...ครึ่งของครึ่งลำ...
ก่อนไขเทียนที่จวนเจียนจะหมดนั้นเอง มันก็คิดวิธีที่จะได้เห็นโลกที่สว่างจ้าออกจนได้
มันโผแล่นไปตามทางอย่างว่องไว
เมื่อพบเจอเข้ากับสิ่งใดที่ต้องแสงเทียนของมัน
มันก็จะก้มตัวลงเอาเปลวไฟบนหัวเข้าทักทายสิ่งเหล่านั้น
เผาจุด วอดวาย กระจุยกระจาย ไปตามทาง
เพียงชั่วอึดใจ
ทุกสรรพสิ่ง ณ อาณาบริเวณนั้นก็พลันลุกฮือขึ้นด้วยเปลวไฟ
โลกค่อยๆสว่าง
ค่อยๆ สว่าง ทีละนิด...ทีละนิด
เจ้าเทียนไขจดจ่อสมาธิเพ่งมองภาพที่มันเฝ้าฝันมาตลอด
...ภาพโลกที่สว่างจ้า...
แต่ทันใดนั้นเอง เรื่องที่มันเผลอลืมก็เกิดขึ้น
ไขเทียนของมันกำลังจะหมดลง
หมดเร็วกว่าที่คิดไว้...อาจเพราะการโน้มจุดสิ่งต่างๆมากไป
เปลวไฟนั้นไม่ได้เผาแต่สิ่งของ เพียงอย่างเดียว
เปลวนั้นเผาไหม้ไขเทียนมันไปด้วย
บัดนี้โลกใกล้สว่างจ้าเต็มทีแล้ว
สว่างจ้า...
แต่เจ้าเทียนไขคงไม่ทันได้ทันเห็น
โลกสว่างจ้า...แต่ภาพนั้นก็ไม่ปรากฏแด่มันอยู่ดี
***
บทความดี ภาพโดน
