เริงเมือง เริงผับ
ผมเห็นเธอกำลังเต้นสนุก
ผมเห็นเหล่าคนกำลังปลุก SEX
ฝูงเหล่า(ไอ้)สัตว์ชายของลับแข็งเป็นเหล็ก
อยู่ในเท็ก ในผับ วิบวับ เริงโลกีย์
***
“พี่ครับที่นี่ใส่รองเท้าแตะเข้าไม่ได้”
เดี๋ยวจะไปเหยียบตีนลูก สส.
พื้นที่แคบ พี่ต้องใส่แบบหุ้มข้อ
ใส่อีแตะ นี้หนอ แก้วอาจ จะบาดตีน
***
เราเต้น เราสนุก เราปลุกปั่น
เราสืบพันธุ์ เราเมามันส์ เรายิ่งเต้น
เราเริงแสง เริงสี ในที่ซ่อนเร้น
ควักอวดสิ่งเน่าเหม็น นามว่า”เงินตรา”
---------------------------------------------------------------------
ไม่นานมานี้ผมได้ไปงานเลี้ยงวันเกิดเพื่อนที่ผับแห่งหนึ่ง
จริงๆอยากจะบอกชื่อที่แสนระยำแบบนั้นไปให้รู้กันไปเลย แต่ลองนึกดูอีกทีก็รู้สึกว่า
ผับมันก็คงระยำเหมือนกันหมด หากจะเขียนจะบอกชื่อ คงต้องเขียนกันปวดมือ...งั้นละไว้แล้วกัน
หากแหวกกระบาลผมแล้วควานหาสิ่งต่างๆ คุณคงไม่เจอความรู้สึก อยากไปเที่ยวในที่แบบนั้นในกระบาลผมแน่ๆ
แต่ด้วยเหตุที่เป็นงานวันเกิดเพื่อน และความรู้สึกที่ว่า “นานๆที ”
เราก็เลยไปกัน...10 กว่าคนเห็นจะได้ ไปกันหมดทั้งเพื่อนทั้งแฟนเพื่อน
จะบอกว่าโดยส่วนตัวผมไม่ค่อยจะชอบที่ที่คนเยอะๆ
จริงๆจะบอกว่าไม่ชอบคนเยอะๆก็ไม่ถูกซะทีเดียว
ผมว่าความรู้สึกไม่ชอบของผมมันไม่ได้อยู่ที่ปริมาณ มันอยู่ที่ลักษณะฝูงชนที่รวมตัวกันมากกว่า
เพราะคนเยอะๆในงานจำพวกงานสัปดาห์หนังสือ ที่รวมตัวฝูงชนที่รักการอ่าน นั่นทำให้ให้ผมอารมณ์ดี
แต่หากเป็นที่ๆรวมตัวก้อนกิเลสมนุษย์แล้วล่ะก็...มันทำให้ผมหงุดหงิดจนอ่อนแรงทุกทีสิน่า
และที่ที่เรากำลังจะไปจัดงานวันเกิดก็เป็นที่แบบนั้น
เรียกได้ว่ามีทุกอย่างที่ผมเกลียด คลุกเคล้ากันมาเป็นดั่งสลัดขยะกองโตเลยเชียว
“คุณจะเจออะไรที่ผับบ้างเหรอครับ”
1.พนักงานต้อนรับหน้าตาเหม็นเยี่ยว
2.ลูก สส.
3.มนุษย์เงินเดือนที่อยากปลดปล่อย
4.สาวๆที่มารอจับเสี่ย
5.กระหรี่ ทั้งชายทั้งหญิง
6.คนที่หลงตามเพื่อนเข้าไปแบบผม
ผมมักชอบคิดเล่นๆเสมอ เวลาจะไปที่ไหนๆ ว่าจะต้องเจอคนแบบไหนบ้าง จะดีมั้ย จะชอบมั้ย
ส่วนใหญ่ไม่ค่อยจะตรง เพราะผมเป็นคนจำพวกมองโลกในแง่ร้าย(เกินไป)
จริงๆแล้วแต่ละที่มีคนดีนะครับ อาจหายากนิดนึงเพราะคนดีมักขี้อาย
แต่กับที่นี่!!! ผมคาดเดาได้ตรง
ตรง...
ตรง..........................ง
ไม่มีอะไรซับซ้อนครับในที่แบบนี้
แรกเริ่มตอนเข้าไปคุณจะเจอกับฝูงยามหน้าตาเหม็นเยี่ยว มาคอยตรวจบัตร ตรวจเครื่องแต่งกาย
หากพวกคุณเป็นคนขับรถยุโรปราคาเกินหลักล้าน เขาจะเข้าง่ายมาก แทบมีบริการให้ขี่คอเข้าไป
วันนั้นพวกเราโดยสารมาทางรถแท็กซี่ แต่งตัวดีไม่มีขี้ติดเสื้อแต่อย่างใด
แต่ก็ดันมีปัญหา
“ใส่รองเท้าเตะเข้าไม่ได้นะครับ”ยามหน้าเหม็นเยี่ยวพูดขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนผม
“พ่อมึง”ผมอุทาน(ลับหลัง)กูไม่ได้จะไปแตะบอลนะโวย
พวกเราติดอยู่ข้างหน้าร้านอยู่พักใหญ่ๆ คิดหาวิธีที่จะเข้าไปในที่ที่เราไม่อยากจะเข้าไป
เหตุอย่างเดียวที่ต้องคิดหาทางเข้าไป นั่นก็เพราะวันเกิดเพื่อน
ต่างคนต่างช่วยกันคิด การจะไปซื้อรองเท้าหุ้มข้อตอน 4 ทุ่มไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
มีวิธีการต่างๆถูกเสนอขึ้นมาเลื่อยๆ ตั้งแต่เอาทิชชู่มาหุ้มตีน เอาสีพลาสติกเพ้นท์ให้เหมือนใส่รองเท้า
ความคิดพวกเราวนเวียน จนเพื่อนคนหนึ่งที่อยู่ในร้านได้ถอดวนรองเท้ามาให้ใส่เข้าไป
ข้างใน
เป็นที่แคบ...แคบมาก...อุดอู้...จนคุณไม่สามารถก้มมองหัวแม่ตีนตัวเองได้
และหากคุณมีนม หรือเพื่อนคุณมีนม นมนั้นๆจะไปติดตามหลังของคนอื่นๆ
มืดสลับแสงไฟวิบวับเหมือนฟ้าผ่า
เสียงดังจนต้องพูดไปดมหูเพื่อนไป
---------------------------------------------------
แล้วเราจะทำอะไรกันวะในที่แบบนี้
จะชงเครื่องดื่มยังไงเพราะแค่ยกมือกูก็ไปชนนมโต๊ะข้างๆแล้ว
แฟนเค้ามีปืนรึป่าวก็ไม่รู้ แม่งมองหน้ากูหลายทีแระ
ห้องน้ำก็อยู่ไกล หากกูเดินไปเหยียบตีนลูกนักการเมืองขึ้นมาล่ะ
“เรามาที่แบบนี้กันทำไมวะ”
“มันสนุกจริงๆเหรอ”
“เฮ้ย!!!มันสนุกจริงๆเหรอวะ”
.
.
.
คำตอบไม่มี
รู้มั้ยผมเห็นอะไร
ผมเห็นเพื่อนผมกำลังเต้นสนุกอยู่ในที่ที่ผมเกลียด
ผมได้แต่แกล้งทำเป็นสนุก...ในที่ที่ผมเกลียด
พวกเราปนเปไปในที่ที่ทุกคนในที่นั้น...ชอบ
(ปล.ที่นั่นไม่ให้ใส่รองเท้าแตะราคาถูกเข้าไป เมื่อรู้อย่างนั้นแล้ว ตอนที่ผมเข้าไปได้ ผมจึงถอดรองเท้าเดิน)
ถุย...โลกีย์สถาน
edit @ 20 May 2009 01:20:37 by puck
