ต้นไม้ทั้งป่าค่อยๆเหี่ยวเฉา

แม้แสงแดดดี ดินอุดม ลมเย็น จะยังคงอยู่

น้ำฝนยังคงโปรยปรายต้องใบของข้าอย่างเช่นเคย

แต่ข้าก็ดันเหี่ยวเฉาเสียนี่

ไร้เหตุผลสิ้นดีกับคำว่ารัก

“หากมีคำคำนั้นอยู่ร่างกายของเจ้าจะไม่เป็นของเจ้าอีกต่อไป”

เพื่อนของข้า เจ้ากวางป่านัยน์ตาสีเขียวผู้สยบหมี  พูดไว้เช่นนั้น

เมื่อมีรักนั้น แรกเริ่มมันจะส่งผลสุกให้เจ้าได้ชิมจนลิ้นแสบ

แล้วเมื่อรสหวานฝังลึกลงในทุกอณูใจของเจ้าแล้วนั้น

เจ้าก็จะมูมมามกลืนกินผลสุกนั้นแม้กระทั่งเมล็ด

แล้วเมล็ดผลนั้นจะฝังตัวลงในกาย  ค่อยๆเติบโตอย่างช้าๆ

งอกงามเป็นเหมือนปุยนุ่นอุ่นนุ่มปกคลุมหัวใจเจ้าให้อุ่น

ในเวลาไม่นานความรู้สึกดี แสนสบายที่เกิดขึ้น จะทำให้เจ้าเคยตัว

แล้วปุยนุ่นอ่อนละมุนที่เจ้าหลงก็จะหดหายคล้ายจะจากไป

รสหวานในช่วงชีวิตที่เจ้าลิ้มลอง จะทำให้เจ้ารู้สึกอยากจะเหนี่ยวรั้งเมล็ดผลสุกนั้นไว้ให้งอกต่อไป

ดูเหมือนเจ้าจะเหนี่ยวรั้งให้งอกต่อไปได้...แต่ไม่นาน...มันก็จะกลายจากไป

ใช่แล้ว...กลาย...จากไป

กลายเป็นพิษร้าย...จากไปไกลแม้อยู่ใกล้...

เฉกเช่นความเจ็บปวดที่ล่องหน

รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด...แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวตนมันอยู่ที่ใด

.

.

.

ข้าไม่เชื่อคำของเจ้ากวางนั้น(เท่าใดนัก)

เพราะลึกๆแล้วรักยังคงสวยงามเสมอ หากเราเข้าใจในรัก

แต่ความเหี่ยวเฉาที่เกิดจากรักสูญนั้นคงยากจะควบคุม

ข้าเชื่อในรักของท่านเสมอนะเจ้าหญิง

ท่านเคยบอกว่าชอบข้าเวลาข้าสดใสใช่มั้ย

แต่ข้าทำตัวให้สดใสโดยไร้ท่านมิได้เสียนี่

โอ้รักข้า...ข้าอยากเชื่อในรักข้า...อีกครั้ง

ยามนี้ป่าไร้ชีวิต

สรรพสิ่งดีๆที่ยังมีก็ดูเหมือนไม่มี

ข้าอยากให้ตอนนี้ มีช่างไม้สักคนผ่านมา...

...แล้วตัดข้าเสีย...

อืม...ข้าได้ยินเสียงฝีเท้าม้าและสัตว์ป่าหลายหมู่กำลังเคลื่อนตัวมาทางนี้

ในใจข้าหวังให้หนึ่งในเสียงฝีเท้าเหล่านั้น สักคนเป็นช่างไม้...