แอปเปิ้ล...รักที่เป็นพิษ

แด่ความงามที่ใครๆต่างใฝ่หา

แด่ความริษยาที่เจือปนมาในความงาม

.........................

เมื่อลิ้มรสผลพิษแล้วเจ้ารู้สึกอย่างไร...

เมื่อเจ้าต้องจมอยู่ในนิทราอันดำมืด ในนั้นเจ้าเห็นอะไรบ้าง...

ใช่ความงามที่เจ้าช่วงชิงไปจากข้าหรือไม่...นังลูกเลี้ยง

กระจกวิเศษบอกข้าเถิด ผู้ใดงามเลิศในปฐพี

เสียงตอบนั้นคงไม่มีอีกแล้ว...เพราะเจ้ากระจกหน้าโง่นั้นแตกละเอียดไปซะแล้ว

"สโนไวท์  สโนไวท์ สโนไวท์ เจ้าหญิงของข้า นางคือผู้ที่งามที่สุดในใจข้า"

เศษเสี้ยวของเจ้ากระจกโง่นั่น กู่ร้องชื่อนางลูกเลี้ยงนั่นก่อนจะป่นเป็นผง

แม้แต่สิ่งวิเศษยังต้านทานความหลงไม่ได้เชียวหรือ

เมืองนี้มีแต่พวกหน้าโง่ทั้งนั้นหรืออย่างไงกัน...

...ทำไมพวกมันถึงหลงใหลนังนั่นกันนักหนา...ช่างน่าสมเพสยิ่งนัก

ยิ่งรู้ว่ามีผู้หลงรักนางเพิ่มมากขึ้นเท่าไร ความรู้สึกที่ข้าอยากจะฆ่านางก็ยิ่งเพิ่มขึ้นๆมากเท่านั้น

แม้จะส่งนักฆ่าใจเด็ดเดี่ยวไปซักที่ร้อยกี่พันคน พวกโง่นั่นก็หลงมันไปเสียหมด

บางทีผลพิษนิทรานี่อาจยังไม่พอที่จะทำลายนาง...ข้ารู้ว่าไม่นานมนต์นั่นก็จะคล้าย

ช่างร้ายนักนะ...นังลูกเลี้ยง...

ในนิทรานั้น เจ้าคงยิ้มเยาะข้าอยู่สิท่า

ผู้คนต่างมองข้าเป็นเหมือนพิษร้าย...

หากข้าคือพิษร้าย...เจ้าก็เหมือนมายามอมเมา

จริงๆแล้วเจ้ามันร้ายกาจกว่าข้ายิ่งนัก

ความงามของเจ้าทำให้มวลหมู่ไม้หลงระเริงอยู่เพียงชั่วครู่ บัดนี้มันเหี่ยวเฉา

ความงามของเจ้าทำให้หมู่สัตว์ป่าหลงเพลินดั่งต้องมนต์ จนหมดสิ้นความเป็นตัวเอง

ความงามของเจ้าทำให้ชายทุกผู้ หลงใหลปักใจ จนไม่เป็นอันกินอันนอน

ความงามของเจ้าทำลายความปกติ ไปจนสิ้น...นังดาวยั่ว

ข้าไม่เคยทำตัวเป็นนางยั่ว เย้ายวนใครๆ เช่นเจ้า...

ช่างหน้าไม่อายยิ่งนัก ที่พร่ำเพรื่อทำให้ใครๆหลงรัก

ทุกผู้ทุกตัวต่างหลงเพลิน...

ถามใหม่สิว่า ใครกันคือพิษร้ายที่ทำลายตัวตนของทุกๆชีวิต

คำตอบนั้นชัดเจนกว่าตาเห็น

นั่นคือเจ้า...

...............................

ข้าจะทำลายความงามที่ทุกผู้ทุกตัวหลงใหล

ให้เหลือเพียงความงามที่ข้าพอใจ...เพียงผู้เดียว

จะไม่มีมายาพิษร้ายในความงามเช่นเจ้าอีกต่อไป...