อารมณ์ที่ข้าเก็บกดเอาไว้

0

พวกแกมันโง่บรมเลยจริงๆที่คิดไปปักใจชอบนังนั่น

แล้วผิดจากที่ข้าบอกมั้ยล่ะ

หล่อนทำให้เราวุ่นวาย

ข้าไม่ต้องการให้บ้านสะอาด

ข้าไม่ต้องการอาหารอร่อย

ข้าไม่ต้องการเพลงกล่อมก่อนนอน

ข้าไม่ต้องการรอยยิ้มและความเห็นใจ

ข้าไม่ต้องการสิ่งดีๆจากหล่อน

ข้าไม่ต้องการๆๆๆๆๆ!!!

...ไม่ต้องการท่าน...

ที่พวกแกต้องเป็นแบบนี้ก็สมควรแล้ว

ต่อไปนี้ข้าคงไม่ต้องเฝ้าบอกพวกแกให้เลิกมองนังนั้น

หล่อนทำให้พวกแกหลงใหลจนเกินไป

ความงานเป็นพิษร้าย...ย

มันหลอนหลอกพวกแก่ไม่ให้อยากออกไปขุดแร่

มันหลอนหลอกพวกแก่ให้ยอมอาบน้ำ

มันหลอนหลอกพวกแก่ให้พูดจาไพเราะ

มันหลอนหลอกพวกแก่ให้หลงในตนเอง

มันหลอนหลอกให้พวกแก่ไม่ใช่พวกแก

อย่างว่า...

"ความงามเป็นพิษร้ายมันจะลวงหลอกให้เราทำลายกันเอง"

...แต่ก็ยากจะข่มใจ...

แม้อารมณ์โกรธเกรี้ยวของข้าที่ทำเพื่อบดบังความรักที่มีต่อท่านจะแนบเนียนเพียงใด

แต่นานวันเข้ามันก็ค่อยๆทำร้ายข้าเอง

ความรักที่ข้าซ้อนเร้น บีดอัดไว้ในร่างกาย

นานวันเข้า มันก็ยิ่งควบแน่นอัดตัวเกาะเป็นอณูแข็ง

เฉกเช่นหยอดน้ำในถ้ำที่ค่อยๆกลายเป็นหินย้อย

มันค่อยๆรวมตัวยึดจับกัน

รักของข้าก็เป็นเช่นนั้น...เป็นดังหินย้อย

หินย้อยที่ทิ้งตัวตามแรงดึงดูด

"แรงดึงดูดเช่นท่าน"

บัดนี้หินนั้นหนักเกินจะยึดเกาะผนังถ้ำแล้ว

มันได้หักตัวเอง ทิ้งปลายแหลมลงมาทิ่มลงที่กลางใจข้านี้

แล้วแรงดึงดูดเช่นท่านจะทำเช่นไร

เมื่อรู้เช่นนั้น...