อารมณ์ที่ข้าเก็บกดเอาไว้
0
พวกแกมันโง่บรมเลยจริงๆที่คิดไปปักใจชอบนังนั่น
แล้วผิดจากที่ข้าบอกมั้ยล่ะ
หล่อนทำให้เราวุ่นวาย
ข้าไม่ต้องการให้บ้านสะอาด
ข้าไม่ต้องการอาหารอร่อย
ข้าไม่ต้องการเพลงกล่อมก่อนนอน
ข้าไม่ต้องการรอยยิ้มและความเห็นใจ
ข้าไม่ต้องการสิ่งดีๆจากหล่อน
ข้าไม่ต้องการๆๆๆๆๆ!!!
...ไม่ต้องการท่าน...
ที่พวกแกต้องเป็นแบบนี้ก็สมควรแล้ว
ต่อไปนี้ข้าคงไม่ต้องเฝ้าบอกพวกแกให้เลิกมองนังนั้น
หล่อนทำให้พวกแกหลงใหลจนเกินไป
ความงานเป็นพิษร้าย...ย
มันหลอนหลอกพวกแก่ไม่ให้อยากออกไปขุดแร่
มันหลอนหลอกพวกแก่ให้ยอมอาบน้ำ
มันหลอนหลอกพวกแก่ให้พูดจาไพเราะ
มันหลอนหลอกพวกแก่ให้หลงในตนเอง
มันหลอนหลอกให้พวกแก่ไม่ใช่พวกแก
อย่างว่า...
"ความงามเป็นพิษร้ายมันจะลวงหลอกให้เราทำลายกันเอง"
...แต่ก็ยากจะข่มใจ...
แม้อารมณ์โกรธเกรี้ยวของข้าที่ทำเพื่อบดบังความรักที่มีต่อท่านจะแนบเนียนเพียงใด
แต่นานวันเข้ามันก็ค่อยๆทำร้ายข้าเอง
ความรักที่ข้าซ้อนเร้น บีดอัดไว้ในร่างกาย
นานวันเข้า มันก็ยิ่งควบแน่นอัดตัวเกาะเป็นอณูแข็ง
เฉกเช่นหยอดน้ำในถ้ำที่ค่อยๆกลายเป็นหินย้อย
มันค่อยๆรวมตัวยึดจับกัน
รักของข้าก็เป็นเช่นนั้น...เป็นดังหินย้อย
หินย้อยที่ทิ้งตัวตามแรงดึงดูด
"แรงดึงดูดเช่นท่าน"
บัดนี้หินนั้นหนักเกินจะยึดเกาะผนังถ้ำแล้ว
มันได้หักตัวเอง ทิ้งปลายแหลมลงมาทิ่มลงที่กลางใจข้านี้
แล้วแรงดึงดูดเช่นท่านจะทำเช่นไร
เมื่อรู้เช่นนั้น...
ตอนนี้ความรักได้ทำลายอดีตของข้าจนย่อยยับแล้ว...
โอว...ว เจ้าหญิงของข้า...ข้าไม่สนมันซักนิด
ข้าจะทิ้งอดีตไว้ข้างหลังและนำพาท่านไปสู่ที่ที่มีเพียงเราสอง
อรุณแรกของท่าน จะมีรอยยิ้มของข้าฉายให้เห็น
ไปกันเถอะองค์หญิง!
"มีเพียงท่านเท่านั้นที่จะดึงหินย้อยที่ทิ่มแทงใจของข้านี้ได้"
edit @ 29 Oct 2008 20:33:26 by puck
