ผู้ที่มาช้าเสมอ
ยามเมื่อสัตว์ป่าโห่ร้อง กระโดดโลดเต้นไปตามท่วงทำนองเพลงของท่าน...
ข้าอยู่ท้ายขบวนนั่น
ยามเมื่อท่านวิ่งเล่น ไล่เด็ดดอกไม้กับมวลหมู่ภมร...
ข้าอยู่ท้ายขบวนนั่น
ยามเมื่อท่านเล่านิทานขับกล่อมหมู่สัตว์ต่างๆก่อนนิทรา...
ข้าอยู่ท้ายขบวนนั้น
....................................................
ในทุกวัน...ข้าเห็นท่านยิ้ม
ในทุกวัน...ข้าเห็นท่านหัวเราะ
ในทุกวัน...ข้าเห็นความร่าเริงแจ่มใสของท่าน
...สัมผัสถึงความอบอุ่น
...รู้สึกถึงความอิ่มเอมใจ
...เหมือนข้าหลงอยู่ในสวนสวรรค์ที่มีท่านเป็นผู้สร้าง
รับรู้ทุกๆอย่างๆ...ณ ท้ายขบวนนั่น
..........................................................
แม้ข้าจะพยายามวิ่งเร็วแค่ไหน ข้าก็อยู่ได้แค่ท้ายขบวน
ลองมาคิดๆดู บางที...ท่านอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีข้าอยู่
แต่นั้นไม่สำคัญ!!! เพราะ(ในบางที)ข้าก็เชื่อมั่นในตัวข้า
ว่าข้าสามารถรักท่านได้ยาวนานกว่าบรรดาหมู่มวลสัตว์ใดๆ
อายุขัย 100 ปีที่เหลือของข้า คงไม่อาจทำให้ข้าวิ่งไปอยู่หน้าขบวนได้
แต่มันจะทำให้ข้ารักท่านได้นานกว่าคนทุกผู้ และสัตว์ทุกตัว
หากท่านหลับใหลไปนานซัก 90 ปี
หมู่สัตว์และคนพวกนี้คงไม่อยู่รอรักท่าน
แต่ข้า...
ข้าจะยังคงรักท่าน
ทราบเท่าที่ท่านยังคงอยู่...
ท้ายขบวนยังคงมีข้า...
ท้ายขบวนยังคงมีรักข้า...
ท้ายขบวนยังคงมีการรอคอย...
.
.
.
( แม้ตัวข้าอยู่ท้ายขบวน แต่รักของข้าอยู่ยาวนานนำหน้าเหนือขบวนรักของผู้ใด )
...หวังว่า...ท่านคงไม่หลับนานจนข้าตายเสียก่อนนะ...
0
00
edit @ 26 Jul 2008 01:19:09 by puck
น่าร้ากกก
ชอบภาพนี้