คล้ายฝัน

เมื่อไม่กี่วันมานี้ผมฝัน มันเป็นฝันประหลาดที่สุดเท่าที่ผมเคยฝันมา

ผมอาจใช่คำว่าฝันได้ไม่เต็มปากนัก เพราะมันดูคล้ายจริงมากจนเหมือนผมตื่นอยู่

ฟังดูขัดแย้งมั้ย รู้สึกเหมือนตื่นแต่ผมฝันอยู่ ผมเองก็ว่ามันดูพิกล

มันเป็นอีกวันที่ผมเข้านอนดึก หลังจากทำงานที่คั่งค้างอยู่

กว่ามันจะลุล่วงไปได้ก็ปาเข้าไปตี 4

ไปล้างจาน... แปรงฟัน...แล้วก็ขึ้นนอน

ก่อนนอนผมมักนึกถึงงานที่ต้องทำวันพรุ่งนี้เสมอคิดว่าพรุ่งนี้มีอะไรที่เราต้องทำบ้าง และหากยังไม่ง่วงมากนักก็มัก

คิดถึงวันเวลาเก่าๆที่เคยผ่านมาด้วย คิดวนไปเลื่อยๆ วนไปวนมาอย่างนั้นรอจนสมองล้าแล้วหลับไปเอง

วันนั้นผมหลับไปได้ซักพัก...ก็รู้สึกถึงเสียงดังเหมือนมีคนมาตะโกนโหวกเหวกอยู่ข้างเตียง

ผมใช่คำว่ารู้สึกไม่ได้ใช่คำว่าได้ยิน เพราะเจ้าคนต้นเสียงไม่มีเสียงแต่น่าแปลกที่ผมรู้สึกเหมือนหูจะแตก

ก่อนที่ผมจะหันไปดูว่าเจ้าต้นเสียงนั้นว่าเป็นใคร คนร่างใหญ่อีกคนก็กระโดดมานั่งทับที่ยอดอกผม

ความมืดทำให้ผมมองหน้าเขาไม่ชัดนักแต่ก็ยังรู้สึกได้ว่าเขาจ้องมองผม

ผมพยายามหรี่ตามอง ซักพักก็เริ่มจับรูปหน้าเขาได้...มันเป็นโครงหน้าที่คุ้นเคย

เจ้า 2 คนนั้นคือตัวผมเอง

เหงื่อซึมหลัง พยายามพลิกตัวหนีเจ้าตัวผมที่ทับยอดอก

แล้วตัวผมอีกคนที่ตะโกนข้างเตียงก็ ตะโกนดังขึ้น (ตอนนี้มันมีเริ่มมีเสียงแล้ว)

เจ้าตัวที่ทับยอดอกผมก็เริ่มตะโกนเช่นกัน

เสียงของเขาทั้งสองดังขึ้นเลื่อยๆๆๆ ใจความในเรื่องที่เค้าตะโกนนั้นดูเป็นเรื่องเป็นราวพอสมควรแต่ผมจับใจความ

ไม่ได้เลย...มันเหมือนพวกเค้าเป็นทีวีที่ถูกกดเปลี่ยนช่องไวๆ เสียงพวกเค้าเดี๋ยวต่ำเดี๋ยวสูง น่าเวียนหัว

ใจผมตอนนั้นคิดว่าตัวเองบ้าไปแล้ว ผมเบี่ยงหน้าไปอีกทางเพื่อจะหนีภาพตัวผมเองอีกสองคนที่กำลังจ้องมองผม

ทันทีที่ผมเบี่ยงหน้าไปอีกด้านนั้น ผมก็เจอตัวผมอีกคนนอนตะแคงข้าง ตาเขาจับจ้องมาที่ผม

ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ปากแสยะยิ้ม...

แล้วตัวผมทั้ง 3 ก็เริ่มตะโกนแหกปากประสานเสียงกันอย่างพร้อมเพรียง

ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อที่ซึมเต็มหลัง และความรู้สึกที่คล้ายจริง ใจผมเต้นแรง รู้สึกเหมือนกำลังจะบ้า

ไม่แน่...คืนนั้นผมอาจจะบ้า...หรือไม่ตอนนี้ผมก็อาจจะบ้าอยู่