วันวานที่คิดถึง
0
0
งานทั้งหมดเหล่านี้คืองานที่ผ่านมาตั้งแต่สมัยตอนเรียนนู้น...นเลยครับ...สมัยนั้นยังทำคอมไม่เป็นเลย
งานทุกชิ้นเลยมักทำเป็นงานมือ...ย้อนกลับมาดูงานเหล่านี้ทีไรก็คิดถึงวันเวลาเก่าๆตอนจับภู่กันลงสี
สำหรับตัวผมเองแล้วนั้นระยะเวลาของการทำงานมือจะใช้เวลามากกว่างานคอมถึง 3 เท่า
งานบางงานต้องใช้เวลาทำถึง 2 วันบางงานต้องอดหลับอดนอนเพื่อเป้าหมายการส่งในวันรุ่งขึ้น
ความกดดันเวลาลงสีพลาด อาการปวดหลังที่ตัองนั่งเป็นเวลานานๆ มือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสี
ฟังดูแล้วอาจรู้สึกว่ามันเป้นความยากลำบาก...แต่เปล่าเลย
ทั้งหมดนั้นมันเป็นเสน่ห์ที่ทำให้ผม แอบนึกถึงอยู่ตลอด
แม้จะยากลำบากกว่า ปวดหลังกว่า ต้องเสียตังค่าสี ค่ากระดาษแพงกว่าเดิม
แต่ผมก็ยังอยากทำมันอยู่ดี...
แต่เมื่อมองดูเวลากับงานที่ต้องรับผิดชอบ...ก็ได้แต่ถอดถอนใจ
ได้แต่เฝ้ารอวันว่างที่จะได้กลับไปตัวเปื้อนสีอีกครั้ง...
( คิดถึงพวกแกจัง...)
