เพราะท่านคนเดียวข้าถึงเป็นแบบนี้
พรานป่าผุ้เก่งกล้าที่สุดในเมืองต้องมาตกอยู่ในสภาพถูกตามล่า
ข้าต้องหนึหัวซุกหัวซุน เช่นหมาที่บาดเจ็บ
หมดราศีเหมือนราชสีห์ขี้เรื้อน
เพราะการตัดสินใจของข้าที่ปล่อยท่านไป
หากข้าไม่เจอกับท่านข้าคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้
หากข้าไม่เจอกับกับท่านความรู้สึกอดสูนี้คงไม่เกิดขึ้น
เจ็บปวด...
ตกต่ำ...
เหมือนไร้ตัวตน...เพราะทุกคนพยายามจะทำให้ข้าหายไป
ใช้ว่าเป็นเพราะข้าลำบากแล้วจึงพาลโทษท่าน
แต่หากคิดดูดีๆแล้วก็เพราะท่านข้าถึงเป็นแบบนี้
...
ข้าได้ยินข่าวจากชาวบ้านแถวนี้ว่า
ท่านตกอยู่ในมนต์สะกดร้าย มนต์ร้ายที่ทำให้ท่านหลับไหล
ข้าอยากจะรู้จริงๆว่าในนิทรานั้นท่านจะมีข้ามั้ย
ข้าที่ปล่อยท่านจากการตาย
...
ข้าชักไม่มั้นใจว่าข้าตัดสินใจถูกมั้ยที่ปล่อยท่าน
บางทีการเจอกันอีกทีอาจทำให้ข้ามั่นใจขึ้น
...
0
0
บาดแผลทั้งหมดความเจ็บปวดที่ร่างกายข้าช่างน้อยนัก
หากเทียบกับบาดแผลในใจเมื่อข้าคิดถึงท่าน
(นายพราน)
edit @ 12 Dec 2007 18:51:13 by puck
