ผมวนเวียนในตัวผม
นอนซมในนิทานสีหมอก
เสพความใคร่ของความถนัดที่ต้องการ
จมอยู่ในทางฝัน
รอวันฟ้าเปิด
...
(จากวันที่พยายามฝึกฝนความตั้งใจใหม่อีกครั้ง)
ไตรภัค
PUCK
ผมวนเวียนในตัวผม
นอนซมในนิทานสีหมอก
เสพความใคร่ของความถนัดที่ต้องการ
จมอยู่ในทางฝัน
รอวันฟ้าเปิด
...
(จากวันที่พยายามฝึกฝนความตั้งใจใหม่อีกครั้ง)
ไตรภัค
PUCK
นกที่บินไม่ได้ (อีกแล้ว)
ต้นหญ้าปกคลุมไปทั่วคล้ายดั่งผืนพรมที่ถูกทอถักด้วยยักษ์ใจดีที่รักสนุก
มันเขียวยาวและไกลสุดลูกหูลูกตา
บรรดานกนานาต่างบินโฉบเฉี่ยวอย่างสนุกสนาน
มีเพียงฉันที่ไร้ซึ่งอิสระกลางนภากว้าง
ฉันเดินเรี่ยๆ ยอดหญ้าที่ปูยาวผืนนี้ มาเป็นเวลานานแสนนาน
กินและหลับบนหญ้านุ่มๆ
สุขใจในพรมเขียวผืนยักษ์ที่งอกออกมาไม่หยุด
แต่ก็กลับขุ่นใจทุกครั้งยามกางปีก
" ฉันบินไม่ได้ "
เป็นนกที่ท้องฟ้าไม่ต้อนรับ
เป็นนกที่สายลมไม่สนใจ
เป็นนกที่ก้อนเมฆไม่อยากโอบกอด
แต่ในความขุ่นใจนั่น ฉันก็อดสงสัยปนปิติไม่ได้
เกสรหวานของดอกไม้งามก็อยู่บนผืนหญ้านี้
หนอนตัวอ้วนพีก็ซ่อนกายอยู่ใต้พรมเขียว
แม้แต่ใบไม้ที่ไว้ใช้ทำรังนอนก็ล้วนอยู่ข้างล่าง
“ ใช่อยู่บนนภากว้างที่ไหนกัน ”
ดวงตาของฉันทอดยาวไปในพรมเขียวกว้างสุดลูกหูลูกตาอีกครั้ง
ไกลออกไปฉันยังคงตั้งคำถาม
บนนภาหรือพื้นพรมเขียว
อิสระในสุขอยู่ตรงไหน
(เพราะฉันไม่เคยบิน)
(และเพราะข้างล่างก็สุขสบายดี)