นกที่บินไม่ได้ (อีกแล้ว)

ต้นหญ้าปกคลุมไปทั่วคล้ายดั่งผืนพรมที่ถูกทอถักด้วยยักษ์ใจดีที่รักสนุก

มันเขียวยาวและไกลสุดลูกหูลูกตา

บรรดานกนานาต่างบินโฉบเฉี่ยวอย่างสนุกสนาน

มีเพียงฉันที่ไร้ซึ่งอิสระกลางนภากว้าง

ฉันเดินเรี่ยๆ ยอดหญ้าที่ปูยาวผืนนี้ มาเป็นเวลานานแสนนาน

กินและหลับบนหญ้านุ่มๆ

สุขใจในพรมเขียวผืนยักษ์ที่งอกออกมาไม่หยุด

แต่ก็กลับขุ่นใจทุกครั้งยามกางปีก

" ฉันบินไม่ได้ "

เป็นนกที่ท้องฟ้าไม่ต้อนรับ

เป็นนกที่สายลมไม่สนใจ

เป็นนกที่ก้อนเมฆไม่อยากโอบกอด

แต่ในความขุ่นใจนั่น ฉันก็อดสงสัยปนปิติไม่ได้

เกสรหวานของดอกไม้งามก็อยู่บนผืนหญ้านี้

หนอนตัวอ้วนพีก็ซ่อนกายอยู่ใต้พรมเขียว

แม้แต่ใบไม้ที่ไว้ใช้ทำรังนอนก็ล้วนอยู่ข้างล่าง

“ ใช่อยู่บนนภากว้างที่ไหนกัน ”

ดวงตาของฉันทอดยาวไปในพรมเขียวกว้างสุดลูกหูลูกตาอีกครั้ง

ไกลออกไปฉันยังคงตั้งคำถาม

บนนภาหรือพื้นพรมเขียว

อิสระในสุขอยู่ตรงไหน

(เพราะฉันไม่เคยบิน)

(และเพราะข้างล่างก็สุขสบายดี)