ผมนอนแผ่กายอยู่ในอ่างใบใหญ่
เปิดพัดลมเบอร์แรงสุดแต่เหงื่อกลับออกเต็มหลัง
พยายามบีบนวดมือให้เลือดไหลเวียนแต่กลับชาไปทั่วทั้งแขนขา
ความเงียบที่เคยคุ้นชินกลับจูงมือผมพุ่งสู่ความสับสนที่น่ากลัว
ผมจับดินสอที่ชำรุดขีดเขียนความคิดพิการๆ
เส้นและตัวหนังสือต่างพิกลพิการง่อนเปลี้ยเช่นกัน
ภาพร่างนานาถูกวาดและเขียนขึ้นเพื่อการปลดปล่อยพิษร้ายในกายออกมา
นานวันผมยิ่งร่าง
นานวันสารพิษที่ปลดปล่อยยิ่งเพิ่มพูน
สารพิษที่ผมนำออกมาไม่ได้ไปไกลเกินกว่าอ่างของผมที่นอนแช่มือแช่ตีนอยู่
มันกลั่นตัวเป็นน้ำข้นดำ
เนินนานที่ผมกลั่น...
...นานวันจนมันปริ่ม
วนเวียนไปเช่นนั้น
ผมยังคงนอนแช่ในอ่าง
แนบชิดสนิทกับสารพิษที่ผมปล่อย
หัวเราะร่ากับร่างที่ง่อยเปลี้ย
กับความคิดที่ง่อยเปลี้ย
แล้ว...ค่อยๆเลื่อนตัวจมลง
ซื้ด...ซื้ด...
สูดพิษนั่นเข้าออกจนชุ่มปอด
สำลักน้ำข้นดำ
แล้วหลับไป
...
(น้ำข้นดำลดลงไปกว่าครึ่งอ่างหลังการสูดกลืนของผม)
(และอีกเดี๋ยวผมก็จะตื่นเพื่อกลั่นมันให้เต็มอ่างอีกครั้ง)
